Free Flowing Forms

Design + architecture + decorative arts 1900 – 1980

Модерн in St. Petersburg

Saint Petersburg is the most beautiful city I ever saw. London, Chicago and Barcelona are fantastic, but I’ll never forget the capital of the tsars. The combination of light -I visited in 2008 during the legendary White Nights, Art Nouveau architecture, rivers, canals and history is just irresistible. And of course there’s the Hermitage, one of the largest art collections in the world. 

One of the buildings that struck me the most, is the Church of the Savior on Spilled Blood. Its name is as thrilling as the structure itself. The church was built in 1883, right at the spot where tsar Alexander II was assassinated two years earlier. It took 24 years to complete the memorial for the lost ruler. No wonder, since the church contains 7500 square meters of colorful mosaic tiles. Even more famous spilled blood, is the juice of Rasputin. The ‘crazy monk’ was murdered at Yusupov Palace, at the banks of the Moika river. That is to say, prince Yusupov and his partners in crime tried to murder Rasputin: they fed him cakes and wine with an amount of poison that could kill five men, shot him four times in the back when he kept fighting, clubbed and gagged him and threw the hipster mystic in the ice cold Neva river. Even then he managed to break free, but eventually died. Cause of death? Drowning, as autopsy established.

Okay, back to beauty. Russian Art Nouveau is called Modern (Модерн) and St. Petersburg is the city where this style flourished. Keep walking along Nevsky Prospekt, the city’s main avenue, and you’ll find great examples of Modern. Sometimes they’re very subtle, hidden in iron gates, doors and shop counters. More in your face, hard to miss, are the testaments to tsar Peter the Great: his Summer Garden (partly designed by Dutch gardeners), Winter Palace (now part of the Hermitage) and the Peterhof (a boat will take you there). The tsar also owned a cabinet of curiosities, but where the common rich man had a couple of bizarre objects, the Kunstkamera of Peter the Great consists of two million anthropological, ethnographical and zoological specimen. The Zoological museum of the Institute of the Russian Academy of Sciences deserves an honourable mention with its large collection of taxidermy and preserved animals. The entree fee is a couple of euro’s and you’ll find yourself strolling through displays with stuffed pinguins, desert foxes, insects and mammoth bones for hours and hours.

The Style! Rietveld-Schröder house

What a shock the Rietveld-Schröder house must have been in 1925. Built according to the ideas of De Stijl (The Style). the two storey house consists of strict horizontal and vertical lines and a sober palette of grey, white and primary colours. It leans againsr a block of traditional houses.

Would I want to live there? The question popped in my head as I entered the hall of Rietveld’s masterpiece at the Prins Hendriklaan in Utrecht, virtually the heart of The Netherlands. Surely the house designed for his client, mistress and business partner Truus Schröder-Schräder is a work of art, both inspiring and innovative. It secured its place on the UNESCO World Heritage list for a reason. But no, I do not want to live in this 3D Mondrian living machine. The rooms downstairs, where Rietveld held office, are cramped, dark and industrial. The second storey is an open plan living, but does not leave any room for privacy. You could slide walls between the spaces, but is that really what you want, a scarcely decorated room, only divided from family and guests by a panel?

Truus Schröder lived in her Stijl-house till her passing in 1985, but she made some adjustments over the years. Even the free spirited interior designer wanted more privacy and asked Rietveld in 1937 to create a third storey. They removed the attic in 1957. The lady of the house also wanted more cabinets, cupboards and beds. After 1985 the house was restored to its original condition. Rietveld’s iconic red and blue chair and Berlin chair are present, as well as his hanging tube lamp, made famous by Bauhaus director Walter Gropius, who used a slightly different model in his office.

Cosy great Danes

When it comes to furniture and lighting, Danish and Dutch designs are my favorites. The latter is by no means a matter of chauvinism, being a Dutchman and all, but I admire the functionality and sharp look of the creations by designers as Cees Braakman (Pastoe), Martin Visser (Spectrum) and Willem Hendrik Gispen (Gispen). Of course the ‘great Danes’ from the 50s, 60s and 70s have a wider appeal. Architects and designers like Arne Jacobsen, Verner Panton and Poul Henningsen are world-renowned.

The Danes and Dutch are the only ones who have a proper word for a feeling that is hard to describe. We say gezellig, the Danes use hyggeCosy does not quite grasp it. It’s a feeling you may find in company, sharing dinner, but you can also experience it on your own, sitting comfortably on the couch, hearing the sound of rain. A third possibility is a well-designed space. And by well I mean inviting. In The Netherlands we have the strange habit to use diminutive grammar for such places. ‘Een leuk hotelletje’ literally means a nice little hotel, but it doesn’t necessarily mean the hotel is small. It is just description of a warm feeling. Gezellig!

After dark my living and bedroom are not gezellig, they’re hygge. Most of the lamps in those rooms are Danish made. Long autumn and winter nights inspire the Danes to create lighting that is functional and beautiful at the same time. My Danish lamps all have one thing in common: the innovative design of indirect lighting. The widely acclaimed ‘flower pots’ by Verner Panton (the orange-red ones are original from the 70s, the chrome pieces by Innovation Randers in the early 00s) use a semicircle to shield the light bulb. Panton’s VP Globe consists of a smart cylinder and scales. Poul Henningsen is the absolute master of indirect lighting. His beautiful designs (PH5 and Henningsen inspired PH80) are directing light through the different components. Norm 69 lamp by Normann Copenhagen uses the same principle, but it’s a lot more affordable. The trick is, you have to put the 69 pieces of Norm 69 together by hand. Some patience is required, but it can be a hygge activity on a cold winter’s evening.


Frank Lloyd Wright in Tokyo, Japan: Jiyu Gakuen Girls School

Another blog about Frank Lloyd Wright? Well, what can I say, the man was and still is an inspiration to many.  My wife and I visited Tokyo in March 2015 and we could not pass up on the opportunity to visit FLW’s Jiyu Gakuen Girls’ School.

It’s just a 5 minute walk from Ikebukuro station, one of the busiest train stations in the world. You walk easily by it’s site in the narrow streets of Toshima, but when you find the Jiyu Gakuen Myonichikan, the House of Tomorrow, you know it is undeniably Frank Lloyd Wright. The five large windows of the main building are a dead give-away, as is the symmetry. Inside you find the original furniture and lighting designs of the school building, that was completed in 1921.

King Copier and his Leerdam court

There was a time every household in The Netherlands owned a piece of glass from the Royal Leerdam glass factory. In most cases it was a common product, like a wine glass, cup or plate, made by the artistic director himself, mr Andries Dirk Copier (1901-1991).

A.D. Copier was 13 years old when he started his career at the Leerdam glass factory. A year later his father, head of the design department, suffered from tuberculosis, but the young Andries took over. Around 1923 Copier designed his first glass services. His most famous piece is wine glass Gildeglas, for which he received international acclaim. A.D. Copier left us over 10.000 glass objects, a massive creative output. Even the smallest pieces are beautifully crafted.

My Copier objects are scattered throughout the house and most of them are in use, as intended. Tried to showcase them on the table, but I think I forgot a couple. Not all of them are designed by Copier, but every object is made by the Leerdam glass factory.

End of the table: ribbed vases Ton and Druppel (Copier, 1953), clear half-ribbed vase for union ANMB Schiedam (unknown, 1955), bulb glasses (unknown, 1951), orange Liberation vase (Copier, 1945).

Middle: Spijkerbol, two sizes, paper press  and vases (Copier,1951), yellow Graniver flowerpot (Copier, 1930), small half-ribbed vases (unknown), two yellow pudding molds (unknown, 1906), pressed glass bowl elephant and salamander (Copier, 1948), four uranium glasses RADIO (W.J. Rozendaal, 1933).

Front:  glass dish 50th anniversary for union ABC (G.J. Thomassen, 1957), salmon coloured small half-ribbed vase (unknown), sphere vase (unknown).    

Inspired by Frank Lloyd Wright



Frank Lloyd Wright stainde glass

My house, a typical Dutch suburb row house, was built in 1987 and the first owners immediately replaced the window above the door that separates the living from the stairs to the first floor, with wired glass. Fire proof, yes, but also a very disturbing look in a cosy living room.

So I thought: let’s replace it with a beautiful piece of glass and drew inspiration from Frank Lloyd Wright’s ‘Clerestory Windows’ for Avery Coonley Playhouse in Riverside, Illinois. I simplified the design from 1912, replaced the colours with the ones I already have in my kitchen window and asked a professional to make it. Above you see the result and the original from FLW. Quite pleased with it.

Verliefd op Volvo

Sorry, in Dutch, published in a lifestyle magazine, 2011

Zijn vrienden scheurden in ‘Golfjes’ en Opels en thuis zwoeren ze bij Fiat. Broos koekblik, zo oordeelde Carlo Pronk. Hij zocht een merk dat uitstraling en veiligheid combineerde. Met achttien levensjaren op de teller, kroop hij achter het stuur van een Volvo. En stapte nooit meer uit. “De 340 was de eerste in een lange rij Volvo’s. Mijn 960 Limousine maakte de meeste indruk. Heb je de auto van pa mee?”

Carlo Pronk (25) sleutelde destijds al dagelijks aan zijn favoriete wagens. Hij kocht en verkocht onderdelen, wisselde om de twee maanden van exemplaar. Na verloop van tijd kreeg hij de 960 Limousine in handen. “Dat model kostte nieuw 130.000 gulden. Op mijn eerste werkdag kwam ik in erin voorrijden. Collega’s vielen van hun stoel van verbazing. Nee jongens, niet van pa, deze beauty is helemaal van mij.”

Sinds mei van dit jaar rijdt hij zes dagen per week naar zijn eigen werkplaats, magazijn en kantoor aan de Pieter Zeemanweg. De 940 SL en 480 Turbo markeren de entree van VOMD, het Volvo Onderdelen Magazijn Dordrecht. Een donkerblauw bakbeest verlaat het terrein. De 960 Limousine in het wild. “Toevallig hè? Deze klant kocht net twee nieuwe achterlichten. Het gaat de hele dag door. Van het weekend stond ik op een beurs, dat levert extra aanvragen op.”

De telefoon gaat weer. Carlo Pronk checkt de online database. Levering binnen 24 uur is geen probleem, verzekert hij een klant. “Inmiddels sta ik te boek als Volvokenner. Het resultaat van veel, heel veel, Volvo’s uit elkaar halen en opbouwen. Natuurlijk verdien ik nu mijn brood met verkoop, reparatie en de online shop, maar ik blijf op en top liefhebber. Het openen van de motorkap van een oude Volvo geeft een Amerikaans gevoel. Alles is groot en zichtbaar. Heel anders dan bij de nieuwe modellen. Dan sta je minutenlang veiligheidsmateriaal te verwijderen voordat je erbij kunt.”

De vrouw van de arts

De auto ontdekken. Voelen. Elke tik, ratel, nuk leren kennen, dat is volgens Carlo Pronk rijbeleving. Smooth rides laat hij voor wat ze zijn. Hij kiest voor Volvo’s uit de jaren zeventig, tachtig en negentig, met een uitgesproken voorkeur voor de 240, een bijna archetypische wagen.

“Je kunt de 240 met Lego namaken zonder de blokjes bij te vijlen. Juist die hoekige, compromisloze stijl vind ik mooi. Van binnen heeft hij de nodige luxe. De stationversie van de 240 was vroeger dé auto voor de vrouw van de arts. Een tijd geleden bracht een dame haar 240. Drie weken later stond ze weer op de stoep. Of ze ‘m terug mocht. De nieuwe, een kleine middenklasser, voldeed niet.”

Het vervangen van distributieriemen en het stellen van kleppen zijn veelvoorkomende werkzaamheden. Soms komen er Volvo’s met exotische onderdelen binnen -“een racekoppeling erin, hoe verzin je het”- dan weer staat er onherstelbaar ogend barrel op de brug in Carlo’s garage.

“Vergis je niet, Volvo’s zijn taai. Een klant bracht er één met 200.000 kilometer op de teller. Die wagen zag eruit alsof hij vier keer zoveel had gereden, dus ik zeg: daar trappen we niet in. Bleek dat de auto al klokje rond was geweest, 1,2 miljoen kilometer. Zo lang gaan ze dus mee. Helaas is zulke kwaliteit tegenwoordig zeldzaam.”

Sleutelen bij -8

Plaatstalen garageboxen aan de Timorstraat boden voorheen onderdak aan Carlo’s passie. In de zomer veranderden de gebouwtjes in sauna’s, ’s winters waren het vrieskisten. “Afgelopen winter stond ik bij een temperatuur van -8 graden te sleutelen. Binnen was het -12. Ach, het had wel wat, maar ik wilde verder. Het moest mijn beroep worden. Op 1 april stopte ik met mijn baan. Het werk viel wel mee, ze lieten me alleen in een Opel rijden… Maar goed, een maand later had ik mijn eigen zaak aan de Pieter Zeemanweg.”

Uiteraard is het niet zijn stijl, want het is een model ‘uit het tijdperk van Back To The Future, met talloze klokjes en toestanden’. Niettemin beschouwt hij de voor het pand geparkeerde 480 Turbo als een interessant project. “Weet je welk Volvotype ik wel eens op de brug zou willen hebben? De conceptauto C30 Polestar. Niet echt realistisch. De S80 V8 dan. Moet te doen zijn om die een keer onder handen te nemen.”

In opdracht van Lifestyle Dordrecht, 2011

Zwitserleven in bosrijk gebied



I’m sorry, in Dutch, published in regional newspaper Brabants Dagblad, 2008

Tuinbouwtentoonstelling Floriade ging Tilburg aan de neus voorbij. Van de weeromstuit besloot het gemeentebestuur een wijk te creëren die zijn weerga niet kent: Witbrant en Koolhoven, samen DE Wijk. Architect Jacq. de Brouwer ontwierp een deel van de woningen in Witbrant-Oost en -West. Streepjescodes en berken dienden als muze.

Door Martin Neyt

Tussen de Burgemeester Baron van Voorst tot Voorst weg en de Bredaseweg groeien de laatste loten aan de Reeshof. Drieduizend woningen moeten er uiteindelijk staan. Witbrant-West is in 2004 in gebruik genomen en -Oost is vrijwel gereed. Aan Koolhoven-West wordt momenteel hard gewerkt. Het oostelijk deel verkeert nog in de ontwikkelingsfase.

Met DE Wijk, in kapitalen geschreven om trots te benadrukken, spoelt Tilburg de kater van de misgelopen Floriade 2002 weg. De wereldtentoonstelling moest aan de zuidzijde van de Reeshof verrijzen, maar halverwege de jaren negentig stond de stad al niet meer op de kandidatenlijst. Voor Jacq. de Brouwer, van het Goirlese Bedaux De Brouwer Architecten, een zege. Hij kreeg in 1997 de kans om samen met het Rotterdamse DKV en ArchitectenCie uit Amsterdam een visie te presenteren voor één van de vier deelwijken. De architecten stelden hun presentatie onder regie van toenmalig rijksbouwmeester Wytze Patijn samen.

“Het is als bij een partituur, de juiste instrumenten en partijen komen op het juiste moment bij elkaar”, vertelt De Brouwer. “Door zowel de architectuur als het stedenbouwkundig plan in handen van een beperkte groep ontwerpers te houden, is de samenhang tussen de verschillende onderdelen in de buurt toegenomen.”

Bij Witbrant-West zijn de ontwerpers uitgegaan van een streepjescode. Stroken groen, woonerf en weg wisselen elkaar beurtelings af. De repetitie zorgt niet alleen voor een rustig beeld, bewoners krijgen letterlijk meer rust omdat de functies wonen, ontspannen en verplaatsen strikt zijn gescheiden. Herhaling is opnieuw te vinden in de verschillende typen woningen. Elk type maakt een hink-stapsprong, ze keert na een aantal blokken weer terug. Dat geldt ook voor de vier gebruikte baksteensoorten.

De woningen kenmerken zich door modernisme, een bouwstijl zonder franje maar met oog voor detail en woongenot. Alle huizen in Witbrant-West stralen dezelfde geraffineerde eenvoud uit. De Brouwer: “Onze opdrachtgever WonenBreburg wilde huurwoningen, door ons bureau ontworpen, qua esthetiek niet onder laten doen voor duurdere koopwoningen.”

De architecten eren het voormalig agrarisch gebied waarop Witbrant-West is gevestigd met natuurlijke materialen. Zo bestaan schuttingen uit constructies met keien en zijn de bergingen van een aantal woningen in tuinafscheidingen verwerkt. Een dakopbouw, optioneel voor bewoners die willen uitbreiden, bestaat standaard uit dezelfde houtsoort.


Een smalle strook verbindt de Wijboschstraat met de Arcenstraat. De A-buurt, ofwel Witbrant-Oost, is één van de kindjes van Jacq. de Brouwer. Hij produceerde het stedenbouwkundig plan en maakte de tekeningen voor het merendeel van de woningen. Zijn werk heeft Tilburg een unieke verzameling patiowoningen opgeleverd.

De spaarzame vormgeving springt meteen in het oog. De Brouwer heeft ervoor gekozen om architectuur ondergeschikt te maken aan landschap. “De laagbouw zorgt voor vrij zicht op de omliggende bossen. Daarnaast is de heilige koe uit het straatbeeld gehaald door ruimte op eigen terrein te creëren. De berkenboom stond model voor de gebruikte kleuren: grijs en wit voor de gevels, bruingrijs voor het natuursteen in de tuin.”

De patiowoningen blinken uit in flexibiliteit. De architect heeft de huizen zo ontworpen dat ze zich eenvoudig naar de achterzijde laten uitbreiden. De ommuring van de patio dient daarbij als kader voor de te bouwen kamers.


Je verwacht ze in Palm Springs of in de Colorado Desert, maar niet in een Vinexwijk. De glazen bungalows, met hun ruggengraat van flagstone, passen echter prima in de weidsheid van Witbrant-Oost. Omgeven door een glooiend grasveld zijn ze de blikvanger van de buurt. Nieuwsgierigen blijven volgens Paul van Empel, bewoner van een van de bungalows aan de Ankeveenstraat, niet altijd op afstand. “Mensen staan soms met hun neuzen tegen het glas gedrukt. Dat is voor mij een bevestiging dat ik een prachtig huis bezit.”

De bouw van bijzondere woningen vergt lef en visie van meerdere partijen, stelt De Brouwer. “Zonder het vertrouwen van projectontwikkelaar Hans de Wilde was Witbrant-Oost er niet gekomen. De Wilde geloofde in de opzet van een buurt die excelleert in duurzaamheid en investeerde erin. Het resultaat is ernaar. Laatst wandelde ik hier met een stedenbouwkundige uit Nijmegen rond. Hij omschreef Witbrant-Oost als de enige Vinexwijk in Nederland die hem het Zwitserleven gevoel bezorgt.”

Haagse school

Via de Bredaseweg weg gaat de tocht naar Koolhoven-West, de buurt die zich kenschetst door woonstijlen uit het interbellum. De Voerendaalstraat roept beelden van Berlage en de Haagse School op. Pal aan de andere kant staan gezellige jaren dertig woningen met een puntdak en even verderop ademen statige, spierwitte villa’s de geest van Dudok. Straatmeubilair doet z’n naam in Koolhoven-West eer aan, de lantaarns op de pleintjes lijken van een ouderwetse schrijftafel te zijn gegrist.

De veelheid aan woningtypen is niet helemaal De Brouwers cup of tea. De meester van de schoonheid door eenvoud vindt de afwisseling een wat onrustig straatbeeld opleveren. “Je hopt als het ware van tijdperk naar tijdperk.”

Koolhoven-West kan echter op een grote populariteit onder bewoners rekenen. Al voor de bouw dromde een massa mensen samen om er een woning te bemachtigen. Veel van de in totaal veertienhonderd woningen in Koolhoven-West gingen reeds over de toonbank. Nieuwe exemplaren met klinkende namen als Acorus, Fragaria en Kardinaalshoed zijn nog beschikbaar. Voor zolang het duurt.

In opdracht van Het Brabants Dagblad

Foto Van der Maat architecten BNA

Luchtstappen in De Stadsheer


Sorry, in Dutch, published in regional newspaper Brabants Dagblad, 2008

Als woontoren met koopappartementen trok De Stadsheer allesbehalve volle zalen. Sinds projectontwikkelaar Amvest de appartementen verhuurt, is de Tilburgse wolkenkrabber echter grotendeels gevuld. Bewoners vallen voor het licht, de luxe en natuurlijk voor het fenomenale stadsgezicht vanuit het 101 meter hoge wooncomplex.

Door Martin Neyt

Is ie nu mooi of lelijk? Tilburgers die De Stadsheer voorbijlopen, willen de vraag even laten bezinken. Studente Chantal Kuijpers tuurt omhoog en denkt diep na voordat ze een oordeel velt: hij oogt een tikkeltje onpersoonlijk. Twee wandelaarsters zien zichzelf niet ‘in de vogelkooikes hangen’. “Het is een statig gebouw en de glazen balkons geven een mooi effect, maar wij houden van een meer fleurige uitstraling.”

Moderne architectuur roept controverse op. Ook de huidige bewoners van De Stadsheer wisten waarschijnlijk niet precies wat ze van het gebouw uit beton, metselwerk en glasvlies moesten denken. Totdat de open dagen zich aandienden. De eerste werd ongeveer een jaar geleden gehouden. Honderden nieuwsgierigen lieten zich per bouwlift op de wolkenkrabber aan de Spoorlaan hijsen, keken hun ogen uit en keerden enthousiast op het bouwterrein terug. Wat een ruimte, wat een uitzicht. Willem II-stadion, Efteling, Geertruidenberg, Breda, Den Bosch, allemaal te zien. Makelaars Meexf9s en Van de Water noteerden meteen de eerste reserveringen voor appartementen op bovenste woonlagen.

“Als je binnen kijkt, ben je meteen verkocht”, stelt Claudia Kranendonk, makelaar bij Van de Water. “Bezoekers verbazen zich over grootte en gezelligheid van de appartementen en de luxueuze afwerking in kamer, keuken en badruimte. Je hoeft alleen een vloersoort uit te kiezen en je kunt erin. Het uitzicht maakt het plaatje compleet. Bewoners kijken zonder belemmeringen naar het oosten, zuiden en westen.”

Transparante serres

De Stadsheer laat zich omschrijven als een ode aan licht en lucht. Het Dordtse architectenbureau EGM wilde in het Haestrechtkwartier, op het voormalig Knegtelterrein, een schoolvoorbeeld van open hoogbouw neerzetten. Bewoners moesten niet alleen licht ervaren maar ook letterlijk in de lucht kunnen stappen. Door de strategische plaatsing van raampartijen vulden de kamers zich met licht. EGM creëerde glazen buitenruimtes, met een ondervloer van gehard veiligheidsglas, om bewoners uiteindelijk het ultieme gevoel van vrijheid te geven.

Transparante serres, noemt de architect de asymmetrisch aan de gevel geplaatste balkons. Tilburg heeft ze leren kennen als vogelkooitjes. ‘Volières’ zou meer recht doen aan de serres, want ze zijn zo ruim dat ze plek bieden voor diners bij kaarslicht. Vanuit het modelappartement op de tweeëntwintigste verdieping, open voor belangstellenden, is te zien dat enkele bewoners hebben besloten hun maaltijd voortaan zwevend boven de stad te nuttigen. Anderen hebben hun buitenruimte gevuld met fauteuils of modieuze zitzakken. Lekker tot rust komen na een dag hard werken. Even staren naar de lichtjes van die andere reus, Westpoint.


In pakweg een half jaar, vanaf oktober 2006 tot aan de oplevering eind maart, zijn 72 van de 85 beschikbare appartementen in de Stadsheer verhuurd. Alleen een aantal duurdere woningen en de penthouses staan nog leeg. Projectontwikkelaar Amvest nam De Stadsheer in 2005 over van BAM Utiliteitsbouw en besloot de appartementen te verhuren. BAM deed ze eerder in de verkoop, maar de animo bleef uit. Uiteindelijk durfde de vastgoedgigant de bouw van de woontoren niet door te zetten.

Volgens makelaar Claudia Kranendonk stond onder andere het gebrek aan flexibiliteit verkoopsucces in de weg. “Bewoners van een dergelijk appartementencomplex zoeken comfort en gemak: dichtbij het centrum, weinig onderhoud én de mogelijkheid zonder rompslomp weg te kunnen. Bij een verandering in carrière of gezinsuitbreiding is de huur zo opgezegd. Overigens wonen niet alleen singles met een goede baan en tweeverdieners in De Stadsheer. Senioren kiezen voor deze locatie vanwege gelijkvloersheid en de nabijheid van voorzieningen.”


De appartementen hebben een ruime woonkamer, een keuken met inbouwapparatuur en een badkamer met ligbad en douche-unit. Een aantal woningen is zelfs voorzien van twee badruimtes. De Stadsheer kent zeven woontypen met drie of vier kamers. De oppervlaktes variëren van 76 vierkante meter tot 144 vierkante meter. De penthouses op de bovenste drie verdiepingen -28, 29 en 30- beslaan de complete woonlaag van 200 vierkante meter.

Materialen geven de appartementen een moderne uitstraling. RVS in de keuken, brede wand- en vloertegels in de badkamer en keurig afgewerkte wanden in woon- en slaapkamers. Eén onderdeel van de wolkenkrabber blijft toch de meeste aantrekkingskracht uitoefenen. De glazen feature die in de benedenwereld over de tong gaat maar van boven zo’n schitterende kijk op Tilburg biedt. “Je ziet jezelf er zo zitten, hè? Glaasje wijn erbij.”

In opdracht van het Brabants Dagblad.

Blog at

Up ↑